Voor NFF TV.

http://quizdefilm.nl/

Voor NFF TV.

Voor NFF TV.

http://www.imdb.com/title/tt1270262/

Gemaakt voor het Nederlands Film Festival NFF TV.

Gemaakt voor het Nederlands Film Festival: NFF TV.

Ik, natuurliefhebber op afstand, laat zelfs een cactus nog doodgaan, en vond een goudvis ook al ernstig ingewikkeld. Niet dat ik hiermee aangeef dat een goudvis voor mij een plant is, maar mijn verzorgende karakter strekt zich niet verder uit dan de persoonlijke hygiëne. Wat betekent dat ik niet veel liefde koester voor het fenomeen ‘plant in huis’. Plant in andermans tuin = leuk. Plant in bos = mooi. Park = fijn. Ik heb me er simpelweg bij neergelegd dat dit het plantenleven is dat ik de planten te bieden heb: niets dus.

Toch is mij nu van hogerhand een plantenleven aangeboden, waarvan het universum misschien zegt: geef het een kans. Nuchter als ik ben zie ik dit als een fase van laatste rustplaats voor de planten, en ze zijn zeker niet in de bloei van hun leven, eerder in het bejaardetehuis, of nog erger: het verpleegtehuis. Een pad richting de dood. Dat hun hopelijk niet ontgaan zal zijn. Hoewel, ze misschien nog in de bloei van hun leven waren bij de vorige eigenaar. Maar een beetje inlevingsvermogen en flexibiliteit, mag ik verwachten van dit ernstig kwetsbare ras op planeet Aarde. Hopelijk hebben ze wat zelfkennis.

Akkoord, zei ik dus, bij de overdracht van de planten. Toch zeer snel ontstonden al complicaties. Ondanks mijn planten-nul-leven, gaat de stylist in mij door ongegronde paden. Ik heb toch een lichtelijke voorkeur voor de stijl en vorm. Twee van de zes exemplaren lagen bij mij meteen op een goed voetstuk: de basilicumplant en de palmboom. De overige drie vond ik toch problematisch. Ze zijn erg protserig en aanwezig. En naast wat donkerrood en bruin hier en daar alleen maar groen van kleur. Ook dat slome gehang van ze staat me niet aan. Kijk dan eens naar de palmboom, lekker strak in zijn vel, met zoveel meer flair, veel verfijnder en ook stimulerend voor de geest: strand, zon, cocktail. Kamerplant versus palmboom is C&A versus haute couture wat mij betreft.

Zoals voorspeld, verwacht en bijna overbodig om nog mee te delen, ging de basilicumplant (de meest kwetsbare en fragiele) al na twee weken richting kist. Zijn heerlijke geur was verdwenen, zijn gladde huid in rimpels veranderd en hij was er bleekjes uit gaan zien. Shocking! Bij het treurige aangezicht gebeurde er iets bij mij van binnen wat ik haast een soort plantenliefde zou willen noemen. Ik kreeg medelijden met de basilicum en vooral ook met mezelf, en besloot, geheel tegen mijn principes en eigen verwachtingen in, op de bres te springen voor deze in coma-liggende plant. Het heeft misschien geen zin meer, dacht ik, maar het ding vanaf nu de volledige aandacht geven doet in ieder geval iets goed voor mijn geweten. Mijn planten-geweten.

En  zo gebeurde het. Ik gaf het plantje een beter plekje, elke dag een beetje aandacht en water, knipte de verrotte plukjes af en zag in een paar dagen tijd de basilicumplant uit zijn coma ontwaken. De basilicumplant LEEFT!

Op een punt van verbijstering en verwardheid verkeer ik. De oorzaak ligt bij de effecten van een ogenschijnlijk braaf pilletje. Deze algemeen geaccepteerde pil brengt mij nu al meerdere keren euforische gevoelens. Dat is opmerkelijk want het middel staat er niet bekend om én is geen drug. En om dat te weten hoef je geen expert op het gebied van coffeeshops te zijn.

Ik begin mij dan ook af te vragen of de verkregen euforische gevoelens meerdere mensen parten speelt en ik dus iets geweldig baanbrekends heb ontdekt (!) of dat het waanzin in mijn hoofd is?

Om je een beeld te geven van de ernst van de situatie; na een frusterende werkdag op vrijdag waarop ik voor de zoveelste keer die week maagpijn, hoofdpijn, spierpijn en koorts – de zogeheten griep – had die ik negeerde, nam ik deze pil in tweevoud (100mg) om de ondoorgrondelijke pijnen in mijn lichaam te laten verdwijnen of op zijn minst te verminderen. Puur om de dag te overleven. Ik overwoog om als het niet werkte direct naar huis te gaan. Nonstop visualiseerde ik mijn bed in mijn hoofd.

Maar wat gebeurde er? Ik ging niet naar bed nee. Ik ging ook niet slapen. Ik werd dolenthousiast, vrolijk, energiek en besloot na het afronden van de werkdag richting kroeg (!) te gaan met een collega. Ik had nog wel besef van de opmerkelijke situatie maar besloot dit gegeven voor lief te nemen en een lekkere slok witte wijn te nemen.

Ik kreeg het wel wat warm in de volbepakte kroeg, iets warmer dan de gemiddelde bezoeker misschien. Een zweetdruppeltje hier en daar. Doch ik vermaakte me opperbest. Dus na het beëindigen van het eerste glas en een paar bitterballen stond ik klaar voor een nieuw glas.

De avond werd afgemaakt in een kroeg op een andere locatie, en zo lag ik toen de nacht al was begonnen in bed. Ik kan je vertellen dat ik na deze belevenis tot een hoogtepunt ben gekomen qua overtuiging van de anders-dan-de-bedoeling-werking van het desbetreffende medicijn.

Gebruikelijk is om paracetamol – dat is de grote vriend waarover ik praat – te slikken wanneer men hoofdpijn, buikpijn, spierpijn heeft. Ik citeer de bijsluiter: “Dit geneesmiddel is verkrijgbaar zonder doktersvoorschrift. Mogelijke bijwerkingen: overgevoeligheid voor bepaalde stoffen (allergische reacties) zoals huiduitslag, jeukende rode plekken op de huid (galbulten) en koorts. Zelden zijn ook bloedafwijkingen afgenomen.”

Niets over ‘Ik-kan-de-wereld-aan’-gedachten, overmoedige acties, enthousiasme en een enorme energie en levenslust!

Wat op dit moment nog het meest angstaanjagende gevoel geeft is de vraag of mijn gekke reactie op paracetamol misschien zijn oorzaak vindt in mijn eigen lichaam? Dat zou geen scoop betekenen en helemaal niet meer interessant zijn voor jou als lezer, maar vooral iets schokkends zeggen over mijn eigen ‘wicked body’.

Ik tast voorlopig nog in het duister…