Verschrompeling van de geest

Ik loop steeds weer tegen de lamp. Stoot me aan dezelfde steen. En vraag naar de bekende weg.

Een wirwar van woorden, vage antwoorden op serieuze vragen, onverschillige houding, ondoordachte opmerkingen. Ik zit hier niet bij de psycholoog of carrièrecoach, maar dat zou misschien geen slecht idee zijn. Hoewel ik daar dan weer te eigenwijs voor ben om er heil in te zien.

Ik kom er niet graag voor uit, maar ik heb een rare verzameling eigenschappen en het ergste is: Ik kom er maar niet vanaf. En daar kom ik al helemaal niet graag voor uit!

Wat nog erger is, is dat wat ik van anderen vraag, precies datgene is dat ik zelf in geen mogelijkheid te bieden heb: duidelijkheid.

Stond ik nu bij de levens-slager dan klonk er uit mijn mond: “Doe mij maar een portie duidelijkheid alstublieft.” De ene dag heb ik geluk, de andere dag dikke dikke pech. Dan word ik weggezet met een knakworst, of blikje Smack. En kan ik naar die verse plakjes duidelijkheid blijven snakken.

Op dat soort dagen worden mijn hersens in de ijskast gezet. In de verte zie ik wel dat er meerdere onderwerpen zijn waar je op één dag aan kunt denken, maar dat sterke willetje van me projecteert slechts op één.

Dat ene idee groeit van een bloeiende zonnebloem met sterke steel bij het opstaan, gedurende de dag of soms wel week of maand, welke de duidelijkheid duidelijk niet in haar greep heeft, uit tot een miserabel dood en uitgedroogd plantje, met zijn verschrompelde hoofdje diep weggedrukt in het zand.

Daarnaast zijn De Dagen Zonder Duidelijkheid voor mij als een pudding die je stijf probeert te krijgen, maar die na drie pogingen gewoon ten einde raad in elkaar zakt van fluffigheid. DDZD’s zijn van een categorie moeimaker, die je slechts zelden in het leven tegen komt. Tandartsmoeheid, huisartsenmoeheid en een ‘lange rij bij de kassa’-moeheid komen weliswaar in de buurt, maar examenvrees-moeheid is vermoedelijk de dichtstbijzijnde soort.

Want waar duidelijkheid ontbreekt, groeit bij mij de wirwar. Komt de wirwar tot ontploffen, dan besluit ik weleens ten einde raad en met knikkende knietjes de duidelijkheid op te eisen. Maar dat heeft dan weer het grote risico in zich dat wanneer het initiatief dan alsnog niet tot duidelijkheid leidt, ik tot een niemandsdal afdwaal waar niemand me meer uit kan trekken.

En dat is allemaal de mind. My mind. My 24/7-vermoeiende brein. Kijk en dan kan ik er een mooi verhaaltje over schrijven, maar aan het eind van het liedje heb ik nog steeds GEEN DUIDELIJKHEID!

Eenmaal op de top van wat ik geestelijk aankan, besluit ik dan vaak maar de onverschillige ik uit de kast te hangen. Ik waad me in een kleed van verdoemenis, en pluk de uitgedroogde vruchten. Dat idee, dat wordt er uitgestampt, vermorzeld en gepureerd. Daar wordt nooit en dan ook nooit meer aan gedacht. Opdat er snel een nieuw idee moge komen.